Hardlooppolderkolder

De hardlooppolderkolder slaat toch wel erg toe in Nijmegen. Hedenochtend was de generale voor de Zevenheuvelenloop. Zo'n 800 deelnemers liepen het parcours alvast een keer, onder begeleiding van de politie en tientallen mannen van de Evenementen Begeleiding Nijmegen. Toen die mensen al lang en breed aan een kopje thee zaten, barstte de gekte tussen Nijmegen en Groesbeek pas echt los. Velen vonden de start van de proefloop ondanks een uurtje langer slapen blijkbaar toch te vroeg en gingen later op de dag aan de ren. Hoeveel? Niet te zeggen, 'as we speak' is het nog steeds een dolle boel op de heuvels. Honderden, duizenden misschien wel zijn nu nog aan het rennen. Eenlingen, tweelingen, groepjes van een man-vrouw of vijf, maar ook gezelschappen van vele tientallen zagen we al voorbijhollen. De gekte is compleet losgebarsten! Wel een gedachte voor de nabestaanden van die ene hardloper die niet meer zou thuiskomen. Gestorven in het harnas.

De column van Javier de Fresnos

Nijmegen is een stad die vriendelijk heet te zijn voor asielzoekers. De gemeente voert een uitermate humaan beleid, verder stikt het hier van de burger-initiateven. Particulieren die al dan niet georganiseerd mensen uit den vreemde proberen op te vangen en verder helpen in onze maatschappij. Hulde hiervoor. Dat er in Nijmegen nog nooit een zetel werd vergeven aan een partij als die van Wilders, Fortuyn, Rita, Janmaat of dergelijk gespuis stemt tevreden. Trots op Nijmegen dus.
Toch is Nijmegen geen open huis voor alle asielzoekers. Wat heet, een deel wordt uitgestoten, uitgekost, afgevoerd. Onze eigen ontheemden op vier pootjes zijn we namelijk liever kwijt dan rijk. Tot 1999 lag midden in de stad het Tarwenest. Een oase van rust en veiligheid voor alle Nijmeegse beesten. Als de kat was weggelopen, kon je daar terecht om het beest weer op te halen. Honden met kwade baasjes werden daar liefdevol opgevangen tot er een nieuw baasje was gevonden. Maar de gemeente vond het Tarwenest te duur. Jaarlijks moest er 150.000 gulden (zo’n 70.000 euro) aan subsidie naar toe. Ondanks een wettelijke plicht om voor opvang te zorgen, werd het Tarwenest gesloten wegens een schuld van 75.000 gulden. Voortaan werden de Nijmeegse dieren in nood verwezen naar het asiel in Balgoy. Laten we wel zijn, een uithoek, ergens in het niemandsland achter Wijchen. Zonder navigatie onvindbaar. Niemand die spontaan besluit om te kijken of er nog een leuk poezenweesje in het asiel zit om een nieuw thuis te geven. Nijmegen heeft geen dierenasiel. Een schande. Geen geld? De hondenbelasting was afgelopen jaar goed voor 900.000 euro aan gemeentelijke inkomsten.

Harakiriwilg

Als groen raadslid pleitte Jan van der Meer ooit voor een speciale Bel- en Plantlijn. Soort groene Bel- en Herstellijn. Leuk idee: u belt en wij planten uw boom. Maar wethouder Van der Meer weet inmiddels dat het leven gecompliceerder is dan zo’n macrobiotisch soundbietje.
Onze aardigste wethouder keek dus helemaal niet blij toen hij van raadslid Anneke Arzbach een Hakuro-Nishiki kreeg aangeboden. Ofwel een geoorde wilg. Zo’n Japanse wilg zet je dus niet zomaar neer. Kost namelijk vele honderden euro’s om ergens een gat te laten graven en tenminste een goede watervoorziening te regelen. Harakiri is makkelijker. Vroeger zou Jan natuurlijk gewoon even zijn Bel- en Plantlijn hebben gebeld. Moraal: wie een boom graaft voor een ander moet op de bladeren zitten.

Linkse lol is er af

De liefde tussen PvdA, SP en GroenLinks in Nijmegen is over. Na zes jaar samen optrekken, is de lol er voor de linkse fracties grotendeels af. Ze zoeken al naar nieuwe politieke partners. Een flitsscheiding is (nog) niet aan de orde, maar na de raadsverkiezingen van maart 2010 is het tijd voor een nieuwe combinatie, zeggen ze al hardop. Dat worden twee fijne jaren. De zes linkse wethouders vertrouwen elkaar overigens nog wel. Het zijn vooral de raadsfracties die op elkaar zijn uitgekeken. Ze zeggen dat hardop, steeds vaker op een vijandige toon. Deze zomer is er al eens een keer een lijmpoging gedaan. Dat heeft kennelijk weinig uitgehaald.

Uit het DAGBOEK van Anna-Maria del Campo

Kippengaas als
therapie

Wie zelfmoord wil plegen, moet opschieten. ProRail gaat namelijk alle gaten in de afrastering rond het spoor dichten.
Nee! Hoor ik alle levensmoeeëen onder u denken. Niet de gaten dichten!
Toch wel.
Minister Ab Klink is er maar wat blij mee. Hij wil het aantal zelfdodingen met 5 procent per jaar terugdringen. We zitten nu op 1350, het niveau van 1975. Als het aan de minister van Volksgezondheid ligt, daalt dat aantal nog veel verder. En ProRail helpt een handje.
Waarom zijn we daar met z’n allen niet eerder opgekomen? Wat nou kredietcrisis. Wat nou gebroken harten. Een paar rollen kippengaas en de hele maatschappij lacht weer.
In Groningen sluit de GGZ vanwege een tekort aan psychiaters. Geen probleem, als de gaten gedicht zijn hebben we die zieleknijpers helemaal niet meer nodig.
Misschien moet meneer Klink eens naar Japan. Het land telt een recordaantal zelfdodingen per minuut (Vlaanderen scoort procentueel gezien overigens hoger).
‘Haihai ik zie het al, meneer Masuzoe. U heeft helemaal geen hek langs het spoor. Oeioei en ook nog eens onbewaakte overgangen. In Nederland hebben we de oplossing. Kent u de firma Heras?’
Is Rijkswaterstaat eigenlijk al gebeld? Netten over onze kanalen en rivieren moeten we hebben. En kussens onder alle hoge gebouwen.
Als ik suïcidaal was, stemde ik geen CDA. Ik kocht vast een knijptang.

Flirten

De spanning stijgt in de linkse coalitie van PvdA, SP en GroenLinks. De ruzie over de wijze waarop de lokale lasten voor Nijmegenaren moeten dalen, drijft een wig tussen met name PvdA en SP.
Hoewel de coalitiepartijen aangeven dat ze niet uit zijn op een politieke crisis, zeggen insiders dat er wordt geflirt met naar de oppositie: de SP zou de VVD hebben gepolst voor deelname aan een nieuw college van B en W, de PvdA zou voorzichtig een balletje hebben opgeworpen bij het CDA.
Het is een publiek geheim dat ze het bij de PvdA helemaal hebben gehad met de Hooftjes, zowel junior en senior. Andersom is de SP uitgekeken op de eerste rij van de PvdA met voorop Rutger Zwart. Zelfs de term 'kotsen' is hier gevallen. Dit gaat dus niet over ideeën maar over oververzadigde mensen. En nu Paul Depla zijn aandacht bij andere zaken heeft vieren de muizen feest. De dagen van Havana zijn geteld.

Blauwe Mitsu

Oké, er is iemand dood en dat is afschuwelijk voor de nabestaanden. En oké het is een goed bedoelde waarschuwing van onze pliesie. Pas op voor Blauwe Mitsu's, zo ongeveer de meest gewilde XTC-pillen die er zijn. Want die pillen kunnen zo ontzettend krachtig werken.
Maar het klinkt meer als een reclamespotje dan als een waarschuwing, zeggen de mensen die er verstand van hebben.
Verslavingszorginstantie Iriszorg plaatst terecht kanttekeningen. "Het is goed dat iedereen extra oplet, maar besef dat er ook andere xtc-pillen met een hoge dosis in omloop zijn", zegt een preventiemedewerkster. Tweede opmerking: omdat veel gebruikers juist op zoek zijn naar xtc-tabletten met een hoge dosis, zou de oproep zelfs – onbedoeld – een averechts effect kunnen hebben.
De blauwe dood als reclameblokje.

De column van Javier de fresnos

Ooit moet het de mooiste en meest hippe wijk van Nijmegen worden, maar nu slaat de verloedering keihard toe in Waterkwartier. Het stadsdeel, ingeklemd tussen het spoor, de Marialaan, de Waal en het industrieterrein is er slecht aan toe.
De hoogste percentages mensen met een uitkering van de hele stad, een enorme vergrijzing, en een voorzieningenniveau om te janken.
De hele wijk, die ooficieel De Biezen heet, telt precies één supermarkt (Super aan de Sperwerstraat), maar die gaat sluiten zodra het oude Pijman-terrein plat gaat. Dan rest er slechts het buurtsupertje van ‘onze’ Jan Linders. Prima rood-groen-zwarte zaak natuurlijk, maar 100 vierkante meter is niet voldoende om een compleet stadsdeel te bedienen. Verder telt de hele wijk één bakker, twee slagers, een bloemenshop en drie friettenten. Doe er nog een Chinees, een juwelier en vier kroegen bij en we hebben het wel zo’n beetje gehad.
Ooit bloeide Waterkwartier met carnaval, de hele wijk werd versierd. Nu doet meestal nog maar één straat echt mee.
Ook triest; de voetbalclubs. In de jaren zeventig was Waterkwartier dé wijk voor voetballend Nijmegen. Denk maar aan de Cup van Nijmegen. Inmiddels zijn Noviomagum, DBK en Nijmeegse Boys overleden. PGEM staat op omvallen, net als SCH. Blijft alleen SV Nijmegen nog over.
Het valt niet beter te illustreren hoe beroerd het met deze ooit zo schitterende Nijmeegse wijk gaat als met de telling van het aantal geldautomaten. Er is er welgeteld één, binnen in de Super, die straks dus dicht moet. ’s Avonds valt er in Waterkwartier niet te pinnen.
In de ogen van de gemeente moet Waterkwartier weer helemaal opbloeien als straks het Waalfront gebouwd gaat worden. Maar helaas, het lijkt of de patiënt die operatie niet meer haalt.

Uit het DAGBOEK van Anna-Maria del Campo

Vergankelijkheid in het
Willemskwartier

Hoeveel liefdesbrieven zijn hierdoor gegleden? Geboortekaartjes, overlijdensberichten, belastingaanslagen. Ik leg mijn oor tegen de gleuf. Belachelijk natuurlijk. Het is een brievenbus die aan de buitenkant van de gevel zit. Er is geen directe verbinding met het leven binnen.
Het leven, dat is verdwenen. ‘God has abandoned this house’, staat in graffiti gespoten op een verlaten woning. Op één huis na, zijn drie vooroorlogse straten in het Willemskwartier dicht getimmerd. Klaar voor de sloop. Alleen de lantaarnpalen staan nog fier overeind. Ze verspreiden hun harde licht over de omgewoelde tuintjes. Heesters liggen met de wortels in de lucht in het zand. Dood. Het onkruid tiert welig, maar heeft geen schoonheid.
Voor alle ramen en deuren zijn dezelfde ijzeren roosters gespijkerd. De blauwe huisnummerbordjes van de woningcorporatie zijn weggehaald. Met witte verf zijn de arbeiderswoningen slordig genummerd. De gevels zijn identiek. Alsof er geen individuen achter gewoond hebben. Alsof er nooit verhuisfeestjes gevierd zijn en alle schilder- en behangklussen niet hebben plaatsgehad.
Het Willemskwartier was nimmer mijn wijk. Ik woonde een paar blokken verderop. Toch stemmen de uitgestorven straten me triest. Ik voel mee met de vertrokken bewoners en met de achtergebleven muren. Dit is vergankelijkheid.
De brievenbus waar ik met mijn fiets tegenaan leun, geef ik een zacht klopje. Het kastje trok mijn aandacht omdat er een krant bovenuit stak. Verkeerd bezorgd, waarschijnlijk. Alleen op nummer negen hangt de luxaflex nog en brandt een schemerlamp.
Ik moet de neiging onderdrukken even langs te gaan. Voor een kopje koffie bij echte Willemskwartierders. Nu het nog kan.

Echo's

Wanhopig mens staat op de brug. Wil niet terug naar land waar ze hem kunnen opknopen omdat hij zich heeft bekeerd tot het christendom. Actie leidt tot files tot ver in de Nijmegen.
Honderden reacties op de website van De Gelderlander. Van het merendeel schrik je toch, ook al raak je onderhand gewend aan het niveau. En dat laatste baart zorgen. Want de trefwoorden in het vocabulaire van de straat zijn: opzouten, oprotten, spring maar, uitvreter, profiteur etc. In een reactie wordt fijntjes gesteld dat ‘treinen’ weer moeten gaan rijden.
Echo’s uit een niet eens zo heel ver verleden.
O ja, die man op de brug was christen geworden; had zich bekeerd tot de religie van de meesten van zijn boze stadgenoten. Soms neemt nuilen griezelige vormen aan.