Loco Leni

De weblog van loco Leni Scholten droop nou niet van de ambitie. Twee bijdragen in haar tien dagen aan de macht, met als belangrijkste mededeling: ‘De tien dagen locoburgemeester zijn omgevlogen. Morgen neemt Paul het stokje weer over. Het leukste vond ik de uitreiking van de Zilveren Waalbrugspeld aan Herman van Eldik. Een markante tachtiger die al zeventig jaar actief is bij NEC, een wandelend archief van de club waar we trots op zijn.’
Leni, die als doopnaam Titia heeft - zo leren we dan weer wel in haar weblog(naar de door haar ouders bewonderde Titus Brandsma) - blijkt haar dagen aan de macht vooral te hebben gebruikt om het archief op te ruimen en de agenda voor de komende maanden voor te bereiden. Typisch Leni. Ze is te lief. Want dan hééft ze het rijk alleen, moéten alle ambtenaren doen wat zíj beveelt en kan ze háár stempel voor ééuwig op Nijmegen drukken; en wat doet ze dan: haar archief opruimen.
Gemiste kans, om het voorzichtig te zeggen. Dit hadden weer eens tien dagen kunnen zijn die de wereld - of tenminste Nijmegen - zouden verbijsteren. Wat zouden haar collegae hebben opgekeken als ze na de vakantie ineens verregaande verordeningen hadden aangetroffen over het parkeerbeleid, de donjon, een Nijmeegse inburgeringscursus voor Thom de Graaf en een langdurig spreekverbod voor een sigarenrokende VVD'er uit de raad.
Maar zo is onze lovely lady Leni niet.
Kijken hoe Paul Depla de tijdelijke almacht gebruikt, nu hij het rijk alleen heeft als loco.

Ingeblikt

De opmerkingen over de profiteurs van de zomerfeesten uit de mond van directeur Wim Smids van het ACBN zijn onderne­mer Sylvio van Dongen in het ver­keerde keelgat geschoten. „Ik ben geen profiteur, ik verkoop al 22 jaar elke dag die ik open ben, bier vanuit mijn winkel. Waarom zou ik dat dan niet mogen doen met de Vierdaagsefeesten?”, zegt de ei­genaar van de Spar-winkel aan de Lange Hezelstraat.
Directeur Smids van de organisa­tie van de Vierdaagsefeesten zei in de Gelderlander van gisteren dat hij zich ergerde aan ondernemers die, zonder dat ze pacht of preca­rio betalen, wel profiteren van de enorme aantallen mensen die op de been zijn. Hij doelde specifiek op winkeliers die vanuit hun win­kel goedkope blikjes bier verkoch­ten.
„Iemand die een terras neemt, kiest daar zelf voor. Ik verkoop ge­woon vanuit mijn winkel, net als elke dag van het jaar. Wie is die meneer Smids eigenlijk dat hij mij verbiedt om mijn werk te doen?”
Van Dongen vindt dat hij op zijn eigen manier een steentje bij­draagt aan de gastvrijheid van Nij­megen. „De gewone man kan bij mij een blikje bier kopen tegen een redelijke prijs.” Toch fijn, als ondernemers zo meeleven met de portemonnaie van de gewone man. En ook nog eens 32.000 ingeblikte pilsjes van de hand doen in naam van de gastvrijheid van Nijmegen. Hartverwarmender en oprechter vind je het niet snel. Van Dongen verdient minstens een Waalbrugspeld.

Das Boot

Het lukt ThomThom maar niet af te komen van dat afstandelijke, Haagse, imago. Of de tenen zijn gewoon erg lang in Nijmegen. Nu wordt hem verweten dat hij tijdens de recente Vierdaagse zijn eigen feestje heeft gebouwd, omringd door toppertjes en andere mensen van zijn niveau. Want waarom zaten sponsors en politici niet allemaal op dezelfde boot dinsdagavond tijdens vuurwerk? That's the question.
Tradioneel een avond waarop het Actief Comité Binnenstad Nijmegen, organisator van de Vierdaagsefeesten, iedereen bedankt. Maar dit jaar was er een A- en een B-boot. Zijn wij tweederangs?, zo vraagt Gerard van Gro¬ningen, oud-voorzitter en oud- bestuurslid van het Actief Comité Binnenstad Nijmegen (ACBN) zich nu hardop af. Volgens hem hebben veel genodigden van de ‘tweede garnituur’ zich gestoord aan de organisatie. Op partyboot de Jules Verne, de A-boot, zaten politici, ministers, hoofsponsor Univé, de directeur en de voorzitter van het ACBN.
Op de andere boot zaten kleinere sponsors, drie bestuursleden van het ACBN.
Volgens Van Groningen kan dat niet: „Je krijgt zo een tweedeling. Het feest wordt gemaakt van de straatveger tot aan de hoofdsponsor. Het ACBN organiseert het feest. Daar hoort een burgemeester te zijn. De Vierdaagsefeesten zijn een ‘wij-feest’.”
En er was ruimte zat op de B-boot. „Op onze boot hadden zo nog driehonderd man bij gekund”, aldus de verontwaardigde oud-voorzitter van het ACBN. Troost je Gerard, wij zaten op de U-boot.

De column van Javier de Fresnos

De Waalkade is er weer helemaal klaar voor. Het reuzen­rad staat er, het grote podium en natuurlijk de vele tientallen biertenten. Verder is de kade vergeven van kilometers hekwerk dat met zwart plastic is bedekt.
Het wordt nog schrikken volgende week wanneer alle tijdelij­ke toeters en bellen weer weggehaald worden. Dan zal blijken wat een onmetelijke puinhoop onze stedenbouwers de voor­bije tijd van de Waalkade – toch een pronkstuk van de stad – hebben gemaakt.
Her en der zijn er al plukjes van de nieuwste keermuur te zien. Ze zijn fraai, maar hebben wat betreft uiterlijk geen enke­le binding met de rest van de kade. En zo is het met ongeveer alles op onze flaneerboulevard.
Kijk eens rustig naar het plaveisel. Onder aan de Voerweg ko­men in een straal van enkele tientallen meters zeker elf ver­schillende soorten stenen, asfalt, klinkers, enzovoorts voor. De bodembedekking van de kade is op zijn zachtst gezegd nogal rommelig. En dat geldt eigenlijk voor al het straatmeubilair tus­sen de verkeers- en spoorbrug.
Op zich allemaal leuk spul, maar van enige samenhang is geen en­kele sprake. Om nog maar te zwijgen over de vaak treurige on­derhoudsstaat waarin een en ander verkeert.
Dat er dik vijf miljoen beschikbaar is voor aanpak van de zoge­naamde ringstraten is leuk en aardig. Fijn voor de bezoekers van al die paddo- en growshops, belhuizen, internetcafés en dergelijke, maar stop aub ook eens enkele miljoenen in een grote schoonmaak en structurele aanpak van deWaalkade, zo­dat Nijmegen weer een echt visitekaartje heeft.
PS. De komende drie weken geen Javier vanwege vakantie.

Uit het DAGBOEK van Anna-Maria del Campo

Een militair kan
ook breken

Oud-Vierdaagse-marsleider Wim Jansen was een uiterst correcte man. Klein van stuk, maar een echte militair.
‘Hedenmiddag, om zestienhonderd uur…’ Dat was het woordgebruik dat hij toepaste in zijn dagelijkse persconferenties op de Wedren. Was hij eerder geboren, dan had hij niet anders gekund dan presentator worden van een polygoonjournaal. Precies zo’n stem had hij.
Als Wim Jansen zijn standaard praatje tegenover de media – ‘ideale weersomstandigheden , 385 uitvallers’ - had gehouden, wandelde hij steevast naar het balkon met uitzicht over de lopers om zijn pijp te stoppen. Zijn mond had zich inmiddels naar die pijp gevormd. De marsleider hoefde zijn lippen niet te bewegen om het ding er tussen te schuiven. Dat ging vanzelf.
Eén keer ontmoette ik Wim Jansen ’s nachts. Het was 19 juli 2006, driehonderd uur. Ik kwam uit de feestende stad. Fietste langs de verlaten Wedren.
Zou hij er nog zijn, vroeg ik me af. Stilletjes besteeg ik de ijzeren trap naar de witte perstent. Ik schoof mijn hoofd om de hoek en jawel, daar zat hij.
Moe, doodmoe.
Onderuit gezakt op een stoel aan een lange tafel. Alsof hij zijn bepakking had afgedaan, de legerkisten in de gang had gezet en de groene pet op de kapstok had gehangen. Hier zat geen militair. Hier zat een gebroken man.
Twee doden waren er die dag gevallen in zijn peloton. Bezweken aan de hitte. De wandelmars was afgelast.
Híj had het nieuws moeten brengen. Aan de brutale journalisten, aan de verslagen deelnemers en aan de nabestaanden.
Wim Jansen sliep die nacht niet. Hij bleef op het slagveld. Zodat hij de enkele wandelaar die zich ’s ochtends onwetend zou melden aan de start, persoonlijk kon toespreken.
Hij had nog een paar uur de tijd om weer in de houding te gaan staan.

In het restaurant

‘ Welkom, mevrouw, meneer. U had gereserveerd? Ah, bon.
Hier is uw tafel. Alstublieft, de kaart.’
‘U heeft uw keuze gemaakt? Ah, bon, ik noteer.’
‘ Uitmuntende keuze, als ik zo vrij mag zijn. Als u mij toestaat adviseer ik een Mouton Rotschild 1987 Grand Cru voor bij het hoofdgerecht.’
‘Als u mij dan wilt volgen.’
‘Rechts kun u de groenten snijden. Past u op: Sabatier-messen zijn vlijmscherp. Vis apart houden van het vlees, alstublieft.
Boter, echte boter, vindt u in de rechter koelkast. De vuile pan¬nen kunt straks kwijt in de kratten onder het aanrecht.’
‘Nee, nee, afwassen doen we zelf, mevrouwtje. U bent hier te gast.’

Halve sigaar

Dat wordt een halve sigaar de man. Wethouder Hans van Hooft sr. en ontwerpbureau BKK zijn met elk 36 stemmen winnaar geworden van de verkiezing van de Sigaar van de maand juni. De wethouder omdat hij opeens wegliep bij een viering van 20 jaar stedenband met Pskov, het bureau omdat het een uniek stadslogo ontwierp dat ze in Amsterdam al eerder hadden bedacht. Raadslid Ben van Hees kreeg niet alleen niet voor elkaar dat zijn portret op de stemlijsten komt maar wist met zijn poging bij deze verkiezing ( ook) maar 19 stemmen te vergaren.

Dag fiets

Of dit een loopstad is. Er wordt het hele jaar gemekkerd en gezeurd over gestolen fietsen, waarmee een hele beroepsgroep van verslaafden en mensen met een ongemakkelijke jeugd in de hoek wordt gezet. Maar dan komt de Vierdaagse, komen de bordjes: deze rekken worden verwijderd, dus hier geen fietsen stallen. Doe ’ ns gek, haal weg dat rek. En dan: met honderden worden de desondanks geplaatste rijwielen met de slijptol verwijderd. Niemand blijkbaar die zijn fiets dan mist. ‘ Wij lopen wel, no problem.’ Wat zal de marsleider trots zijn.

Ritselderitsel

Woordkunstenaars, dat zijn het. Politieman gaat als vader van botsende zoon hevig in de fout. Regelt het wel even met de collega's. Je hoort het geritsel. Is hetzelfde als journalist die lelijk stukje schrijft over meester (slecht rapport jongste zoon) of tandarts (au!, dat deed zeer).
Dat doe je niet. Pijnlijke tik op de vingers van de Ombudsman: straf dus. En dat presenteert de politie op haar site onder de binnenkomer: De Nationale Ombudsman heeft een aanbeveling gedaan. Proef dat woord. Binnenkort onder de ruitenwisser van uw fout geparkeerde auto: ‘Hierbij ontvangt u een aanbeveling van 60 euro’.

Nijmegen voor paal

Altijd Nijmegen. Het is weer eens het oude liedje: er wordt in Havana een grote inspanning gedaan om het verkeer te temmen en het resultaat is chaos. Een les is wel weer geleerd, want die handige paaltjes (met draad ertussen) die moeten voorkomen dat mensen tijdens de Vierdaagse op de groenstroken rond het cen­trum parkeren, gaan volgend jaar minder diep de grond in. Dat is winst want niet alleen op het Traianus­plein maar ook aan het Keizer Ka­relplein blijken dinsdag verkeers­lichten te zijn uitgevallen doordat een grondboor de kabels raakte. Dat leidde tot flink wat filevorming, oponthoud en ergernis. De boor was bezig gaten te maken voor een van de duizend paaltjes.
„Botte pech”, meent een woord­voerder van de gemeente. Colle­ga’s van hem waren er lekker tot half elf ’s avonds zoet mee. De kabels van de verkeerslichten liggen 60 centi­meter onder de grond. Ook moe­ten de palenzetters zich nu beter in­formeren over waar kabels liggen.
Maar was het nou zo erg die paar auto's op het gras dat er zo'n giga palenoperatie voor nodig is?